Hele canından bir parçaysa daha zordur. Daha ilk yıllarında yaşarsın acıyı. Komşu çocuklar okullarına giderken önünden, sen buruk bakarsın ardından. Anneler, babalar konuşurlarken çocuklarından övgüyle, sen sadece dinlersin, gülümsersin. Yıllar geçer savaşırsın durmadan önce kendinle, sonra çevrenle, sonra herkesle. Zordur otizmle yaşamak.

Her kafadan bir ses çıkar, akıllar havada uçuşur, nasihat enflasyonu yaşanır. Herkes yanındadır sözde ama ihtiyacın olduğunda bulamazsın kimseyi. Büyür otizm yıllar içinde seni yıpratır. Yorgunsundur, düşünürsün; "Benden sonra ne olacak?" diye. Bulamazsın çıkışı, çökmüşsündür. Yaşıtları üniversitededir, başarıları dillere destandır, sen hala bu geceyi nasıl atlatacağını düşünür durursun. "Cennetliksin!" derler. Kendileri cennete girmek için çocuklarını feda ederler mi?

"Senin sınavın!"derler, davranışlarının kendi sınavları olduğunu unutarak. Zordur otizmle yaşamak, başka bir dünyayı düşünemezsin bile... Yaşayan her iki taraf için de; "ZORDUR OTİZMLE YAŞAMAK, HEM DE ÇOK ZOR! Bilen anlar, dinleyen acır, unutur ve geçer gider