Mesela mutsuzluğu, acıyı, özlemi yaşamak lazım. Hem hergün gülmek midir ki hayat? Ne tadı kalır ki o zaman var olmanın? Hiç üzülmeden, hiç özlemeden yaşamak değersizleştirmez mi gülmeyi, birlikte olmayı? Tabi ki insan mutlu olmak ister daima..

Çünkü zorluklar bazen bunaltır insanı. Hattta ne gariptir ki bazen mutsuzluktan miden bulanir hale gelir. Işte o zaman vazgeçmek istersin yaşamaktan, var olmaktan...

Ama yapabilir misin? Tabi ki hayır. Cesaret edemezsin. Çünkü ölmek için henüz o kadar cesur degilsindir. Günlerdir, hatta haftalardır, belki de yıllardır mutsuz olabilirsin. Ama ne olursa olsun umutsuz olmayacaksin!!!

Umudunu kaybedersen sahip olduğun, ve olacağın her şeyi kaybedersin. Umut ettiğin sürece var olacaksın ve umut ettiğin sürece zorluklara karşı sabredeceksin. Unutma! Sen sabrettiğin kadar kazanacak, isyan ettiğin kadar kaybedeceksin... Senelerdir mutsuz olabilirsin belki de daha da mutsuz olacaksın.

Ama öyle bir gün gelecek ki her şeyin birden bire değişip guzellestigini göreceksin. O gün mutlaka gelecek. Şimdi hayata karşı diren ve zorluklara karşı gücün yettiği kadar sabret. Ve ALLAH'in gözünde değerli olduğunu bil. Çünkü ALLAH sevdiği kuluna sıkıntı verirmiş.

Yani ALLAH seni seviyorsa hiçbir sey den korkmayacaksin. Çünkü o her şeyin karşılığını verendir. O sana ayetiyle "her zorlukla beraber mutlaka bir kolaylık vardır " diyendir. Çünkü ALLAH sabredenlerle beraberdir...!!!